စာအုပ်အိမ်

 မပျော်ရွှင်နိုင်ခြင်းရဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းက..ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပေးနိုင်နေတဲ့အရာတွေကို ကိုယ်တိုင်မပေးဘဲ..သူများဆီက မျှော်လင့်နေမိလို့ပဲဖြစ်ပါတယ်..။ သူများဆီက ချစ်ခြင်းတွေ..ဂရုစိုက်ခြင်းတွေ..အလိုက်သိခြင်းတွေ မျှော်လင့်နေမယ့်အစား..ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ဖို့..ဂရုစိုက်ဖို့..အလိုက်သိဖို့..ကျွန်မတို့ သတိမထားမိကြတာပါ..။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်နေမှတော့ သူများဆီကအချစ်ကို မျှော်လင့်နေဖို့မှ မလိုတာ…။ ကိုယ့်ရဲ့လိုအင်ဆန္ဒလေးတွေကို ကိုယ့်ဘာဘာဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မှတော့ သူများဆီက အလိုက်သိမှုတွေ…ဖြည့်ဆည်းမှုတွေကို မျှော်လင့်နေဖို့ မလိုတော့ဘူးမဟုတ်လား…။ ကျွန်မတို့အိမ်ထောင်အစဦးကာလပိုင်းတွေမှာ..အထင်လွဲရတာတွေ..စိတ်ဆိုးစိတ်ကောက်ရတာတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်..။ အဓိကကတော့..ကျွန်မက ခင်ပွန်းဆီကနေ..အလိုက်သိမှုတွေ မျှော်လင့်နေမိတာကြောင့်ပဲဖြစ်ပါတယ်..။ ကျွန်မနှုတ်ကနေ ဖွင့်မပြောဘဲ..ကျွန်မစိတ်ကို သူအလိုလိုသိနေလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကြီးက အဆိုးဆုံးပါပဲ..။ သူက စိတ်ဖတ်တတ်သူမှ မဟုတ်တာ..ကျွန်မစိတ်ထဲ ဘာဖြစ်နေသလဲ..သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနိုင်မှာတဲ့လဲ..။  အချိန်ကာလကြာလာတာနဲ့အမျှ…ကျွန်မက သူ့ဆီကနေ မျှော်လင့်ချက်တွေမထားသလောက် လျှော့ချလ...

 သမီးလေးရေ… ဘဝဆိုတာ..ပျော်စရာချည်းနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်မဟုတ်ပါဘူး..။ အောင်မြင်မှုတွေချည်း စောင့်ကြိုနေမယ့် စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းလည်းမဟုတ်ပါဘူး..။ ပန်းတွေချည်းခင်းထားတဲ့ ပန်းကော်ဇောလို နေရာတစ်ခုလည်း မဟုတ်ပါဘူး…။ ဘဝဆိုတာ…ရိုလာကိုစတာစီးရသလိုပဲ..တစ်ခါတစ်လေ..ဟိုးအမြင့်ကြီးဆီ တက်သွားနိုင်သလို..မထင်မှတ်ဘဲ ဝုန်းခနဲလည်း ပြန်ပြိုကျလာနိုင်သေးတာပဲ…။ ပျော်ရွှင်ရတဲ့ အချိန်တွေ ရှိသလို..နာကျင်ဝမ်းနည်းရမယ့် နေ့ရက်တွေကိုလည်း မလွဲမသွေ ကြုံရဦးမှာပါပဲ..။ အရေးကြီးတာက ဘယ်အရာကမှ အကြာကြီးမဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ နှလုံးသွင်းမှန်ကန်ဖို့ပါပဲ…။ ပျော်စရာရှိရင်ပျော်လိုက်ပါ..ပြီးရင် ဒီအပျော်ကို တသသကြီး စွဲလန်းမနေပါနဲ့တော့…။ ခဏလေးပါပဲ..။ ဝမ်းနည်းကြေကွဲစရာရှိတဲ့အခါလည်း ခဏလေးတော့ငိုလိုက်ပါ…။ ပြီးရင် ဒါလည်းပဲ ပြီးသွားမှာပဲ..This too shall pass..လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးလိုက်ပါ..။  ဘဝမှာ လွယ်ကူတဲ့အရာတွေရှိသလို..ခက်ခဲတဲ့အရာတွေလည်း ရှိရဦးမှာပဲ…။ အောင်မြင်တဲ့အချိန်တွေရှိသလို ရှုံးနိမ့်တဲ့အခိုက်အတန့်တွေရှိလာတဲ့အခါ..ရဲရဲတင်းတင်းလက်ခံလိုက်ပါ..။ ရှုံးနိမ့်တယ်ဆိုတာ..အောင်မြင်ဖို့အတွက် ကြိုးစားအားထုတ်သူတွေနဲ့ မစိမ်းတဲ့ ရလ...

 ပစ္စုပ္ပန်အကောင်းလေးတွေစုပါ… ရွှေကျင်တဲ့အခါ ရွှေတိုရွှေစကလေးတွေကို ခဲသလဲတွေကြားကနေ တစ်စချင်းစီစစ်ပြီးကောက်ယူရတာကို မြင်ဖူးပါလိမ့်မယ်..။ အဲ့ဒီသဘောလေးအတိုင်းပါပဲ.. ကျွန်မတို့ရဲ့စိတ်အတွေးလေးတွေဟာ ခဲသလဲတွေလို အတိတ်နဲ့အနာဂတ်မှာ လွင့်မျောလွန့်လူးနေတတ်ပါတယ်..။ ဒီအထဲကမှ ပစ္စပ္ပန်ဆိုတဲ့ ရွှေစကလေးနဲ့တူတဲ့အချိန်ကလေးတွေကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရွေးထုတ်ယူတတ်ဖို့လိုပါတယ်..။ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာ စိတ်ကလေးကိုထားနိုင်တဲ့အချိန်ဟာ ရွှေနဲ့တူတဲ့အချိန်လေးတွေပါပဲ..။ သိပ်ကိုတန်ဖိုးရှိတာပါပဲ..။ ပစ္စုပ္ပန်တည့်နေတဲ့စိတ်ကလေးမှာ ကောင်းတဲ့အတွေးလေးတွေ.. စိတ်စေတနာကောင်းတဲ့အတွေးလေးတွေ.. ကုသိုလ်စိတ်လေးတွေဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ရွှေစလေးတွေ စုနေတာပဲဖြစ်ပါတယ်..။  ပစ္စုပ္ပန်မှာကောင်းတဲ့အတွေးအပြောအလုပ်ကလေးတွေ လုပ်နေခြင်းဟာ အနာဂတ်အတွက် ကောင်းတဲ့ကုသိုလ်ကံတရားတွေစုဆောင်းနေခြင်းပါပဲ..။ အခုကောင်းနေတာဟာ အတိတ်ကကောင်းခဲ့တဲ့အကျိုးကို ခံစားနေရတာဖြစ်ပါတယ်..။ အခုပစ္စုပ္ပန်ကို အကောင်းလေးတွေစုနေမယ်ဆိုရင် အနာဂတ်အတွက် ကောင်းမှာသေချာနေပါပြီ..။ မကောင်းတဲ့အတွေးလေးတစ်စဝင်လာတာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိလေးပေးလိုက်ပါ..။ အခု စိတ်ထားမကောင်းရင်.. အနာဂတ်...

 ဘဝက အဆင်မပြေတဲ့အခါ…နှလုံးသွင်းမှန်ဖို့ အရေးကြီးပါတယ်..။ နှလုံးသွင်းမှန်လေ..ပြင်ပလောကဓံရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုဟာ..ကိုယ်နဲ့ဘာမှမပတ်သက်သလို..ကိုယ့်ရဲ့စိတ်နှလုံးကို မထိခိုက်နိုင်အောင် ကာကွယ်နိုင်လေပဲ ဖြစ်ပါတယ်…။ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာတွေ..ဖြစ်မလာတဲ့အခါ…ကိုယ်မဖြစ်ချင်တာတွေဖြစ်လာတဲ့အခါ…ငါ့ကျမှ ဖြစ်ရလေခြင်းလို့ မခံယူဘဲ…ဒီအဆိုးလောကဓံဟာလည်း…ခဏပါပဲ…ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်သွားဦးမှာပါပဲ..အချိန်တစ်ခုထိတော့..ငါကြံ့ကြံ့ခိုင်အောင် သည်းခံလိုက်ဦးမယ်.. ကိုယ်ဘာမှ မတတ်နိုင်တဲ့အရာတွေအတွက်..ပူပန်သောကများနေလို့လည်း ဘာထူးမှာလည်း..ကိုယ်လုပ်စရာရှိတာလေးတွေပဲ လုပ်ရင်း ဖြတ်သန်းမယ်..ဖြစ်လာသမျှကိုရင်ဆိုင်လိုက်ရုံပဲ…လို့ နှလုံးသွင်းဆင်ခြင်လိုက်တဲ့အခါ…အဆင်မပြေမှုတွေအတွက် သိပ်ပြီး ပူလောင်ခံစားမနေတော့ပါဘူး…။ တကယ်တော့..သောကဆိုတာ..တွယ်တာမှုကြောင့် ဖြစ်ရတာပါ..။ ဒီတွယ်တာမှုကို..ကိုယ်က လွှတ်ချလိုက်နိုင်ရင်..သောက ကင်းရတာပါပဲ…။ ဒါကြောင့်.. ဘာကိုမှ ဆုပ်ကိုင်မထားဖို့ လိုပါတယ်..။ အောင်မြင်မှု..ငွေကြေးချမ်းသာ..ဆိုတဲ့ အနှောင်အဖွဲ့ တွယ်တာမှုတွေကို လက်လွှတ်နိုင်လေလေ…နာကျင်ခံစားရမှု သက်သာလေလေပဲဖြစ်ပါတယ်…။ အဆင်မပြေတိုင်း..ဘဝက..ခဏလေး…အဆင်ပြေတဲ့အချိန် တစ်...

 တကယ်တော့ ကိုယ့်ဘဝမှာ မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းတွေ အများကြီးရှိနေဖို့ထက်…ကိုယ့်အပေါ် တကယ်စေတနာမေတ္တာရှိတဲ့..မိတ်ဆွေစစ်အနည်းငယ်လေးသာလိုအပ်ပါတယ်…။ အရေအတွက်ထက် အရည်အသွေးကို ပိုတန်ဖိုးထားရမှာဖြစ်ပါတယ်..။ followers တစ်သန်းထက်…ကိုယ့်အနားမှာ ကိုယ့်ရဲ့အကောင်းအဆိုး အပြစ်အနာအဆာမှန်သမျှကို လက်ခံနိုင်တဲ့…ကိုယ့်အမှားကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်တဲ့…သူ့ရှေ့မှာဆို ဟန်ဆောင်မျက်နှာဖုံးတပ်ထားစရာမလိုတဲ့…သူငယ်ချင်းစစ်တစ်ယောက်က ကိုယ့်အတွက် ပိုပြီးတန်ဖိုးရှိပါတယ်…။ ကိုယ်ဝမ်းနည်းတဲ့အခါ…သူ့ရှေ့မှာ ငိုကြွေးလို့ရတဲ့…ကိုယ့်ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပြောပြလို့ လုံခြုံစေတဲ့ မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းကောင်း တစ်ယောက်လောက်သာရှိခဲ့ရင်…အထီးကျန်ခြင်းဆိုတဲ့ခံစားမှုဟာ ဝင်လာနိုင်မှာမဟုတ်ပါဘူး…။  အဲ့ဒိလို မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းကောင်းမျိုးလိုချင်တယ်ဆိုရင်…ကိုယ်ကအရင်ဆုံး အဲ့ဒိလိုမိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းကောင်း ဖြစ်နေဖို့လိုပါတယ်…။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပြန်မေးကြည့်ပါ…။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အတွက် ကိုယ်ဘယ်လောက် အချိန်ပေးခဲ့ဖူးသလဲ…သူ့ရဲ့အပြစ်အနာအဆာတွေကို ဘယ်လောက်ထိသည်းခံနားလည်ပေးခဲ့ဖူးသလဲ..သူအဆင်မပြေတဲ့အခါ…ဘယ်နှကြိမ်လောက် ကိုယ် သူ့အနားအရောက်သွားခဲ့ဖူးသလဲ…သူ့ရဲ့ရင်ဖွင...

လက်လွှတ်တတ်ပါစေ ဘယ်သူ့ကိုမှ...ဘယ်အရာကိုမှ...နက်ရှိုင်းစွာ မငြိတွယ်စေ ချင်ပါ...။ ငြိတွယ်တာနက်ရှိုင်းလေ...ရုန်းထွက်ရခက်ခဲလေ...၊ ရုန်း ထွက်ရခက်ခဲလေ...ဒဏ်ရာအနာတရ ကြီးမားလေမို့ပါ..။ ဘဝမှာ နာကျင်ခံစားရတဲ့ သောကမှန်သမျှဟာ ဆုပ်တွယ် ထားခြင်းကနေ မြစ်ဖျားခံပါတယ်။ တင်းကြပ်စွာဆုပ်တွယ်ထား လေလေ…နာကျင်ခံစားရလေလေပါပဲ...။ တွယ်တာစွဲလန်းမှုကြောင့် သာ...လက်လွတ်ဆုံးရှုံးရမှာကြောက်တဲ့စိတ်ကြောင့် သောကဖြစ် ရတာပါ...။ ဘဝမှာ ဆုပ်တွယ်ထားတာ နည်းနိုင်သမျှနည်းလေလေ… တွယ်တာမှုနည်းလေလေဖြစ်ပြီး...ဘဝဟာ သိသိသာသာ ရိုးရှင်း ပေါ့ပါးရလေဖြစ်ပါတယ်...။ ဥပမာပြောရရင်...ခရီးရှည်ကြီးတစ်ခု သွားရတဲ့အခါ...အထုပ်အပိုးတွေ ဝန်စည်စလွယ်တွေ ထမ်းပိုးထား ရတဲ့လူတစ်ယောက်နဲ့ယှဉ်လိုက်ရင်...လက်ထဲမှာ ဘာအထုပ်အပိုးမှ မပါဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လက်ဗလာနဲ့သွားရသူက ပိုပြီးလွတ် လပ်ပေါ့ပါးပါတယ်...။ အနှောင်အဖွဲ့ကင်းနိုင်လေလေ….လူဟာ ပူပန်သောကကင်း ရလေလေပါပဲ…။ လူတစ်ယောက်ကို ကိုယ်ကအရမ်းချစ်ပြီး နှောင်ဖွဲ့ ထားလေလေ..သူ့ကိုလက်လွှတ်ဖို့ ခက်လေလေပါပဲ...။ စချစ်ကတည်းက တစ်နေ့မှာခွဲရမယ်ဆိုတဲ့ အသိကလေးနဲ့ အနှောင်အဖွဲ့ ကင်းစွာ ချစ်တတ်ဖို့လိုပါတယ်...။ သူ့ကို မေတ္တာလေးနဲ့သာ ချစ် ကြည့်ပါ...